Patrick van Rhijn

Flink tikken aan mijn nieuwe manuscript. Mag ie al zo heten? Nee, dat mag ie niet. Oké. Flink tikken aan de nieuwe opzet voor mijn derde roman dan.

25 februari 20.30 uur; liederatuur van Patrick en Nina June in theater De Schalm in Veldhoven. Wees erbij of wees vierkant.

Mijn eerste keer…
…
…
…
In de Kleine Komedie. 18 januari. Zou het vol zitten? Nog drie kwartier te gaan… Toch maar even kipnuggets halen om de hoek… vrienden, wachtend in een café op het Rembrandtplein wensen me succes en heffen de glazen. Groepen meisjes zwaaien, roepen ‘Tot zo’ en lopen met me op tot bij de ingang. Weer langs die gevel met onze namen erop. Dat was schrikken vanmiddag toen ik spullen uit kwam laden en naar boven keek. Het leek op verliefdheid. Op een roes. Dit is een roes. Er wachten al mensen binnen. Ik doe alsof ik ze niet zie. Help. Nog 25 minuten, toch maar even omkleden. De spanning stijgt.  Mijn spullen. Aan de kapstok. Wie hingen hier allemaal hun jasje op? Wie vierden hier succes?…Of faalden? Kauwgom. Toch maar geen kauwgom. Laatste dingen doornemen. Nog een keer mijn teksten. Ik zie ze wel, maar ik lees ze niet. Ergens worden de woorden nog vijf minuten geroepen. Heb ik alles? Check, check, dubbelcheck. Groupshug en een wolvenschreeuw. Hoe relaxed zien mijn medespelers eruit. Kanjers. Hou je handen stil. In een rij naar boven, sommigen zwijgen, anderen niet. In mezelf gekeerd. De spotlights tussen de gordijnen door. Het podium. Het podium. Het heilige podium. Achter de zwarte stof de zaal. En geroezemoes. ‘Tzithelemaalvol’ fluistert iemand. Ik knijp de toppen van mijn vingers diep in het klam van mijn handpalmen. Mijn microfoon. Snel, op standby. Check, check, dubbelcheck. Daar gaan ze. Op weg naar hun instrumenten. De zaal klapt. Rood licht. Blauw. Ik wapper het trillen weg, diepe halen adem, springen op en neer. Daarachter, daarachter gloort de roem. En de verdoemenis. Applaus klinkt. Nina zingt. De sterren van de hemel. Ik leg alles vast. Vanuit de coulissen. In mijn hoofd. Vangen, alles vangen. Als in een droom. Een waarin ik adem.
Mijn beurt sluipt dichterbij. Nog maar twee liedjes. Nog een. Stilte. Daar ben ik. Doorgaan nu. Een blik. Help, het zit echt bijna helemaal vol. Lezen! Lezen met je kadaver! Zouden ze zien dat ik doodga? Doorgaan, je kan het. Lekker. Zo ja. Leg dat gevoel erin. Haal het leven terug. Laat ze lachen. Nu nog wel….
Voor ik het doorheb, de pauze. Voor ik het doorheb, het eind. Het applaus, de blije gezichten, de staande ovatie, de opluchting en het eindeloze nagenieten… eindeloos gelukkig. Heel even…
 
Voor een ieder die het aangaat: Nog maar vijf kansen om ons te zien spelen.
do 25 februari om 20.30 uur in De Schalm in Veldhoven.
za 20 maart om 20.30 in het theater van Heerlen
zo 21 maart om 15.00 uur in Theater Walhalla in Rotterdam
do 15 april om 20.15 in Schouwbrug Ogterop in Meppel en last but not least op
do 22 april om 20.15 in De Hofnar in Valkenswaard.

Ik zeg gelukkig hebben we de foto’s nog :-)…

Tikken met een glimlach… ook de voorstelling van Patrick van Rhijn en Nina June aanstaande zaterdag 19 december in theater De Bussel in Oosterhout is uitverkocht. Nog maar zes kansen om ons te zien spelen ergens op een podium bij jou in de buurt…

De volgende is een heeeeeel bijzondere: maandag18 januari 2010…. op de heilige planken van De Kleine Komedie in Amsterdam… komt dat zien, komt dat zien!

Nadenken over acties voor het optreden in de Kleine Komedie op 18 januari 2010. Dat wordt wat.

Kort verhaal schrijven, gewoon omdat ik daar opeens enorm veel zin in heb. Je zult er maar mee wakker worden…

Na onze fijne theatervoorstelling in Zoetermeer nu weer proberen in mijn manuscript voor boek 3 te geraken.

19 december 2009 optreden in De Bussel in Oosterhout

18 januari 2010 optreden in De Kleine Komedie. Ben jij er ook bij?

Wat hadden Nina June, de band en ik het leuk in theater Aan het Vrijthof in Maastricht gisteravond. De kramp sprong me na afloop van onze uitverkochte premiere spontaan in mijn bovenbenen, maar wat ging het lekker, wat was het mooi en wat waren de reacties op onze ‘liederatuur’ lovend en oprecht. Nu in trainingskamp voor de voorstelling van 3 december in Stadstheater Zoetermeer. En op 18 januari… De Kleine Komedie in Amsterdam, hoe geweldig is dat???? Komt dat zien, komt dat zien!

Ha lieve website bezoeker, hoe gaat ie?

Door het schrijven aan mijn nieuwe roman (maar daarover zo meer), het voorbereiden van lezingen, meedoen aan tv-programma’s en een hele rits andere slappe excuses heb ik een tijdje niet zoveel van me laten horen /weinig geblogd, maarrrrrrrr….
hier is eindelijk een update en niet zomaar één… Neehee…

Vanaf 19 november gaat namelijk mijn gezamenlijke theatertour met zangeres Nina June en haar band van start. We hebben inmiddels een groot deel van de repetities achter de rug, en het is me toch een mooi, ontroerend, grappig, uniek en tegelijk herkenbaar programma vol prachtige liedjes en mooie fragmenten aan het worden. Over deze liederatuur (ohhhh hoe geniaal gevonden Patrick! En dat helemaal zonder hulp…) wil ik helemaal niet opscheppen ofzo, maar het is écht een aanrader om naar toe te gaan…

Dit zijn onze eerste speeldata en mocht er een bij jou in de buurt zijn, ik zou het echt te gek vinden als je erbij bent en/of het doorgeeft aan alle theaterbeesten in je vriendenkring. Kaartjes zijn verkrijgbaar via de websites van de theaters, tissues zelf meenemen:

19-11-2009 21:00 - MAASTRICHT -  Theater aan het Vrijthof

03-12-2009 20:30 - ZOETERMEER - Stadstheater Zoetermeer

19-12-2009 20:30 - OOSTERHOUT NB - Theater de Bussel

22-12-2009 20.30 - Writers Unplugged (Alleen Patrick) Cultuurpodium De Boerderij in ZOETERMEER.

18-01-2010 20:15 - AMSTERDAM - De Kleine Komedie  (haha, alleen dat stukje op onze pagina is al hilarisch)

Later in de tour spelen we nog in Rotterdam, Meppel, Valkenswaard, Heerlen, Veldhoven en wie weet wat er nog bij komt nadat we de eerste theaters rokend en smeulend achter ons hebben gelaten…

Zo, dan nu de voortgang van mijn nieuwe roman. Na een stroeve start (al die afleiding ook) begint mijn verhaallijn nu steeds duidelijker te worden. Net als Weg van Lila en Vaderstad zal deze derde roman autobiografische fictie zijn, dus gebaseerd op de waarheid. Niet meer over Lila, want dat verhaal is nu verteld, maar over iets anders waar je heftige, grappige, ontroerende en herkenbare dingen over kunt schrijven. Wie weet dat ik me later, als er een aantal jaren overheen gegaan zijn, nog eens waag aan een laatste Lila boek. Maar dat zien we dan wel weer.
Het schrijven op zich gaat met ups en downs. Dit is nog echt de groeifase waarin ik vaak iets weggooi, opnieuw begin of compleet verander. Wat ik de ene dag briljant vind, vind ik de volgende echt bagger. Gelukkig was dat bij mijn eerste twee boeken ook zo, dus ik lig op koers.  Al met al verwacht ik dat mijn nieuwe roman net voor of net na de zomer van 2010 zal verschijnen, maar ruim voor die tijd trek ik wel weer eens aan je virtuele bel, zachtjes… Hadsjiekiedee, nu ben je weer helemaal bij.

Groetjes voor nu en vergeet niet te genieten, ook van het mooie weer… De zon zit in jezelf!

Patrick

Meedoen aan De Slimste op RTL4 was geweldig. Nu onze theatershow voorbereiden met zangeres Nina June… 19 november gaan we van start in Maastricht. Een sprong in het diepe…

(foto: Jocelyne Morreau. Sprong: Uit stand )

Tikken met die fikken… en verhaallijn verder uitwerken.

Het voordeel van een goeie redactrice is dat ze alles van je weet. Het nadeel van een goeie redactrice… is dat ze alles van je weet.
`Schatje,’ zeg ik uitgeblust door de telefoon tegen mijn mooie redactrice als ik na een middag ploeteren op een proefcolumn voor een vrouwenweekblad mijn slaapkamer binnenstap, `ik heb tegen die hoofdredactrice gebluft dat ik in balans ben met mijn vrouwelijke kanten. Maarreh… wat vind jij? Dat ben ik toch ook?’
Gegrinnik in mijn oor. En papiergeritsel. De mooie redactrice – die bij de publicatie van mijn eerste twee boeken mijn vaste steun en toeverlaat was - legt zo te horen de stapel A4’tjes van het boek dat ze aan het redigeren is aan de kant.
‘Eh… ja natuurlijk…’ Ik hoor dat ze zich inhoudt om niet te gaan lachen. `Je bent ijdel. Je kleedt en verzorgt je goed, vooral als je naar afspraken met vrouwen gaat – ze giechelt een beetje spottend – je wordt graag gestreeld, het liefst urenlang. Volgens mij vind je dat nog lekkerder dan de daad zelf. Dat geldt voor vrouwen ook. Die worden – als ze moeten kiezen - liever aangeraakt, vertroeteld en gemasseerd dan dat ze keihard genomen worden.’ Ik steek mijn hand op omdat ik wil benadrukken dat ik keihard nemen of genomen worden minstens net zo lekker vind als gestreeld en gemasseerd worden, maar als de mooie redactrice eenmaal on a roll is… ‘Je kunt uren in kledingwinkels doorbrengen… je combineert kleding op kleur, je hebt duidelijk je eigen stijl, je bent gevoelig, tranen rollen over je wangen bij films, bij Spoorloos, bij Hello Goodbye, bij Het paard van Sinterklaas.’
‘Ja hallo, dat was omdat ik mijn dochter miste!’
‘Nou, het geeft ook niks. Ik hou er wel van, een huilende man. Verder ben je lief voor beesten, als je je klote voelt vergrijp je je aan dozen koekjes, repen chocola of bakken ijs en ben je ook niet eens au pair geweest?’
‘Godsamme, zeg,’ sis ik terwijl ik met mijn hand door mijn gezicht wrijf, ‘dat klinkt inderdaad wel heel kut allemaal. Maar hallo, Ik kan ook heel cool en eh… mm…mmmmm… MMMmm…mmmmmacho zijn… toch?’ Stilte. ‘Aaghh, mooie redactrice, kom op!’
Hard gelach aan de andere kant van de lijn. ‘Zeker Patje, zeker. Maar je kunt ook goed luisteren, je bent een echte kinderman, je houdt van gezelligheid, kaarsjes, koken, gedimde verlichting. Je hyvet als een wijf en je bent niet alleen lichamelijk ingesteld. Je houdt je ook bezig met de mentale en spirituele kanten van het bestaan. Je denkt na, bent empathisch, houdt je aan de maximum snelheid…’
‘Welnee joh, laatst had ik nog een boete! Zeven kilometer te hard!’
‘Je houdt van een goed gesprek, je weet duizenden vrouwen te boeien met je boeken en je hebt er geen enkele moeite mee je kwetsbaarheid te tonen.’
‘Djezus, wat is er met me gebeurd? Vroeger hield ik van dagenlang gamen op de Playstation, mijn favoriete voetbalploeg aanmoedigen tot mijn stembanden op mijn kin hingen en voor een potje coma zuipen kon je me altijd wakker bellen. Waar is het misgegaan? Ik ben veranderd in een monster, in zo’n… hoe heten ze ook al weer? Zo’n… metroman. Gadverdamme!’
‘Welnee joh, metromannen zijn uit, en te vrouwelijk bovendien. Jij hebt meer trekjes van de überseksueel.’
‘De wat???’
‘De überseksueel, de mannelijke heteroman die tijdens een stevige discussie over politiek net zo goed even een luiertje verschoont. Ik vind je in ieder geval heel mannelijk.’
‘Ja? O, dank je, dat lucht op. Vertel.’
‘ Nou eh…’ Stilte. ’Eh… Je voetbalt…’ Een proest. ‘Met een veter in je haar!’ Ze gilt het uit van pret. ‘O, wacht even. Er wordt aangebeld.’ Gerommel in de achtergrond en blije meisjesstemmen. ‘Pat? Mijn vriendinnetje is er. We gaan nog even wat drinken hier beneden in de kroeg. Kom je ook, anders? Bestellen we alvast een dubbele Bailey’s voor je.’ Dubbel meisjesgelach in mijn oor.
‘Eh nee dank je, ik moet mijn benen nog epileren. Nou goed, draak!’

Ik mag hopen dat je begrijpt dat dit allemaal pure fictie is, hè… … ik bedoel, kom op zeg, Bailey’s!… (Het was Coebergh .)
Het antwoord van het vrouwenweekblad overigens: je schrijft leuk, maar je bent op dit moment niet wat we zoeken… Veel te mannelijk natuurlijk .

Snel maar weer door met boek drie dan . Groetjes voor nu .

Uberseksueel of toch meer metroman?