Patrick van Rhijn

Hij nadert met rasse schreden, de deadline. Nooit meer Hyven, Facebooken, Twitteren of gewoon iets simpels als eten maken ;-). Tikken aan Dagboek van een hufter van ’s morgens vroeg tot ’s morgens vroeg. In het Zweedse bos nog even, dat dan weer wel.

Vierkante ogen, 24/7 tikken… deadline, deadline, deadline. Zelfs mijn hart begint overmatig mee te doen… hadsjiekiedee… misschien tijd om te gaan slapen voor het een flat line wordt.

Dagboek van een hufter, ja, maar NU even niet… Dat schrijven begint nog bijna echt werk te worden ;-)…

Zag ik zojuist het monster van Loch Ness pootje baden aan mijn Zweedse meertje of zit ik hier nu echt al te lang aan Dagboek van een hufter te tikken???

Dit is ‘m dan. Mijn nieuwe roman. Althans de cover, de titel en de info zoals die in de aanbiedingsgids naar de boekhandel komt te staan. het valt niet mee om door te schrijven tijdens het lopen van de polonaise, maar als ik mijn deadline in november niet haal geef ik mooi Oranje de schuld ;-)… Olééééé, olé, olé, olééééééé!

Na de sterk autobiografische, succesvolle romans Weg van Lila (2007, 21.000 exemplaren verkocht) en Vaderstad (2009, 10.000 exemplaren verkocht), verschijnt dit najaar van de hand van Patrick van Rhijn opnieuw een roman met autobiografische elementen.

Dagboek van een hufter is het liefdevolle, rauwe, ontroerende, schandalige maar steeds met humor en zelfspot geschreven relaas van een jongen die worstelt met zijn gestolen jeugd, zijn daaruit ontstane beeld van vrouwen en de verknipte denkpatronen die de meesten van ons tot ieders schrik waarschijnlijk zeer bekend zullen voorkomen. Wat gebleven is, is Van Rhijns kenmerkende manier
van schrijven – rauw, meeslepend, humoristisch, zelfreflectief, recht voor zijn raap en kritisch naar de wereld om hem heen.

Als zoon van een agressieve dronkenlap, een afwezige moeder en als pispaal van de school leert Sjors van Linge al heel jong dat hij er alleen voor staat en dat liefde en genegenheid niet voor hem zijn weggelegd. Er gloort hoop als hij de mooie, maar kwetsbare Feline leert kennen en ze samen een unieke manier vinden om hun gedeelde eenzaamheid te doorbreken. Maar als Sjors zich, om aan de pesterijen op school en de confrontaties met zijn vader te ontsnappen, aansluit bij een groepje jongens uit de buurt wordt hij onbedoeld meegezogen in een serie even afschuwelijke als hartverscheurende gebeurtenissen waarin hij zowel dader als slachtoffer is.
Als er door Sjors’ schuld meerdere slachtoffers vallen, waarvan een zelfs dodelijk, kan hij vanuit zijn beschadigde gedachte niet anders dan dit vreselijke geheim voorgoed wegstoppen in de donkerste kamers van zijn verleden. Maar, zoals dat met geheimen gaat, daar broeit, wacht, knaagt, loert en smeult het voort om jaren later, juist als hij voor het allereerst de kans ervaart om echt iets van zijn leven te maken, tevoorschijn te springen en hem te dwingen tot actie. Er is in zijn beleving maar één ding dat hij kan doen om zijn ballast en het enorme schuldgevoel van zich af te gooien en de jaren van verloren liefde alsnog te laten zegevieren. Het is alleen te hopen dat hij nog op tijd is.

Dagboek van een hufter leest niet alleen als tachtig hogesnelheidstreinen, het schopt ook tegen de wildgroei van egoïsme, de sneloprukkende verhuftering, het ontlopen van de eigen verantwoordelijkheid en de ikke ikke ikke en de rest kan stikke cultuur die onze maatschappij steeds vaker tot een plek maken waarin op het oog doodnormale individuen van het ene op het andere moment veranderen in levensgevaarlijke idioten.

In het kader van ’schrijvert, kruipt eens uit uw donk’re hol’ heb ik tijdelijk mijn bureau neergekwakt op dit plekje. Als dit uitzicht, behalve de aanstaande stapels Ikea kasten in de achtergrond, geen inspiratie oplevert dan kan ik maar beter een echte job gaan zoeken. Boek drie gaat lekker. Nu maar hopen dat ik publicatie in november ook daadwerkelijk haal ;-)…

Vanavond is Patrick van Rhijn te gast bij Writers Unplugged in cultuurpodium De Boerderij in Zoetermeer. Het interview is gelardeerd met mooie, grappige en genante muziekfragmenten en voordracht. De avond begint om 20.30 uur en kaartjes kosten 7,50 in de voorverkoop.

Aanstaande donderdag 22 april spelen Patrick en Nina June de allerlaatste voorstelling van hun theatertour vol ’liederatuur’, een combinatie van voordracht en prachtige liedjes, in theater de Hofnar in Valkenswaard (aanvang 20.15). Nina heeft haar volgende project op stapel staan en de opnamen van haar nieuwe album en Patrick is druk bezig met het schrijven van zijn nieuwe roman (release verwacht in november). Mocht je de werkelijk prachtige show nog willen zien of heb je gewoon zin om je na afloop in een stevig feestgedruis te storten in de foyer, dan is dit voorlopig your last call for alcohol.

En opeens was ie daar, de harde deadline voor mijn nieuwe roman. Half augustus inleveren en in november in de winkel. Dat is maar vijf maanden weg… help.

…Ik haal je op, ik neem je mee van Niccolò Ammaniti en klaar ligt Het waanzinnige van sneeuw van Alex Boogers. Vooral in die laatste heb ik erg veel zin. Maar, zoals mijn moeder me vroeger geleerd heeft mijn bordje leeg te eten voor ik aan het toetje begin/pas op voetbal te gaan nadat ik het door mij eerder gekozen basketbalseizoen heb afgemaakt, zo lees ik nu eerst Ammaniti uit.

‘Hoe gaat het met je nieuwe boek?’ Dat is zo’n beetje de meest gestelde vraag die ik voorbij hoor komen tegenwoordig. Dat is op zich geweldig, want het betekent vaak dat mensen niet alleen betrokken zijn, maar ook benieuwd naar een nieuw verhaal en dat is goed voor de moraal van een schrijver. Heb je in ieder geval het gevoel dat er op je werk wordt gewacht…

Maarrrrrr… ze zeggen dat een tweede boek schrijven moeilijk is. Dat vond ik op zich wel meevallen. Ik zat er lekker in en wist precies waar ik heen wilde met Vaderstad destijds. Nee, dan nu boek drie. Ook een verhaal met autobiografische elementen, even pittig, rauw, grappig, ontroerend (vind ik zelf dan), maar anders dan de eerste twee. Inmiddels heb ik ongeveer 50 halve opzetjes, verhaallijnen, lege Word bestandjes met de naam Synopsis en een overvol document met Research en niet te vergeten die met Spaanders (daar dump ik al mijn schrijfafval in om er soms later nog eens in terug te kijken).

De hoooooogste tijd om met mijn uitgever eens om de tafel te gaan zitten om structuur aan te brengen in de (relatieve) chaos in mijn hoofd, mijn computer en in mijn schrijversbestaan. Een geluk bij een ongeluk; aan inspiratie en ideeën geen gebrek, noch aan grappige scènes en opties, maar op een of andere manier valt het maken van keuzes me bij dit boek verd&^%$##*&() zwaar. Ze zeggen dat het erbij hoort.

Gewoon doorgaan dus maar. En vertrouwen op een goede afloop.

Was ik maar een vrouw. Dan kon ik me tenminste verliezen in ongegeneerde comfort eating.

Flink tikken aan mijn nieuwe manuscript. Mag ie al zo heten? Nee, dat mag ie niet. Oké. Flink tikken aan de nieuwe opzet voor mijn derde roman dan.

25 februari 20.30 uur; liederatuur van Patrick en Nina June in theater De Schalm in Veldhoven. Wees erbij of wees vierkant.