Mijn eerste keer…
…
…
…
In de Kleine Komedie. 18 januari. Zou het vol zitten? Nog drie kwartier te gaan… Toch maar even kipnuggets halen om de hoek… vrienden, wachtend in een café op het Rembrandtplein wensen me succes en heffen de glazen. Groepen meisjes zwaaien, roepen ‘Tot zo’ en lopen met me op tot bij de ingang. Weer langs die gevel met onze namen erop. Dat was schrikken vanmiddag toen ik spullen uit kwam laden en naar boven keek. Het leek op verliefdheid. Op een roes. Dit is een roes. Er wachten al mensen binnen. Ik doe alsof ik ze niet zie. Help. Nog 25 minuten, toch maar even omkleden. De spanning stijgt. Mijn spullen. Aan de kapstok. Wie hingen hier allemaal hun jasje op? Wie vierden hier succes?…Of faalden? Kauwgom. Toch maar geen kauwgom. Laatste dingen doornemen. Nog een keer mijn teksten. Ik zie ze wel, maar ik lees ze niet. Ergens worden de woorden nog vijf minuten geroepen. Heb ik alles? Check, check, dubbelcheck. Groupshug en een wolvenschreeuw. Hoe relaxed zien mijn medespelers eruit. Kanjers. Hou je handen stil. In een rij naar boven, sommigen zwijgen, anderen niet. In mezelf gekeerd. De spotlights tussen de gordijnen door. Het podium. Het podium. Het heilige podium. Achter de zwarte stof de zaal. En geroezemoes. ‘Tzithelemaalvol’ fluistert iemand. Ik knijp de toppen van mijn vingers diep in het klam van mijn handpalmen. Mijn microfoon. Snel, op standby. Check, check, dubbelcheck. Daar gaan ze. Op weg naar hun instrumenten. De zaal klapt. Rood licht. Blauw. Ik wapper het trillen weg, diepe halen adem, springen op en neer. Daarachter, daarachter gloort de roem. En de verdoemenis. Applaus klinkt. Nina zingt. De sterren van de hemel. Ik leg alles vast. Vanuit de coulissen. In mijn hoofd. Vangen, alles vangen. Als in een droom. Een waarin ik adem.
Mijn beurt sluipt dichterbij. Nog maar twee liedjes. Nog een. Stilte. Daar ben ik. Doorgaan nu. Een blik. Help, het zit echt bijna helemaal vol. Lezen! Lezen met je kadaver! Zouden ze zien dat ik doodga? Doorgaan, je kan het. Lekker. Zo ja. Leg dat gevoel erin. Haal het leven terug. Laat ze lachen. Nu nog wel….
Voor ik het doorheb, de pauze. Voor ik het doorheb, het eind. Het applaus, de blije gezichten, de staande ovatie, de opluchting en het eindeloze nagenieten… eindeloos gelukkig. Heel even…
Voor een ieder die het aangaat: Nog maar vijf kansen om ons te zien spelen.
do 25 februari om 20.30 uur in De Schalm in Veldhoven.
za 20 maart om 20.30 in het theater van Heerlen
zo 21 maart om 15.00 uur in Theater Walhalla in Rotterdam
do 15 april om 20.15 in Schouwbrug Ogterop in Meppel en last but not least op
do 22 april om 20.15 in De Hofnar in Valkenswaard.
Ik zeg gelukkig hebben we de foto’s nog :-)…
Leave a Reply