Patrick van Rhijn

Ja, op de filmpjespagina word je ermee doodgegooid. Ik geef echter de voorkeur aan filmpjes van scènes die uiteindelijk de definitieve versie van het boek niet haalden. Zoals Liam Gallagher, de zanger van Oasis, die zijn vriendin en schoonzus laat schrikken door iemand op zijn gezicht te timmeren, Justin Timberlake die – na ingevlogen te zijn met zijn privéjet – een speciale TMF beatbox voor ons doet en andere grappen en grollen uit onze opnamen.

Veel te weinig. De ruime omgang die de rechters me in hun uitspraak beloofden blijkt in de praktijk helemaal niet mogelijk, aldus verschillende geraadpleegde kinderpsychologen. Dat is een van de redenen geweest om Vaderstad te schrijven. Maar ik ben graag optimistisch dus we zullen zien wat de toekomst brengt.

Nee, ze bestaan niet. Ze zijn meestal een samenvoeging van eigenschappen en uitspraken van verschillende vrienden/familieleden/collega’s en/of vage kennissen.

Zeker. Ik zou je er tot in de vroege uurtjes de prachtigste verhalen over kunnen vertellen. Maar dat doe ik niet. Misschien stop ik die wel in mijn volgende boek .

Waar begin je aan? Nee. Ik snap de frustratie en ik heb de gedachte zelf ook ooit gehad op momenten dat ik echt desperate was. Geloof me, ik was zo verschrikkelijk de weg kwijt dat ik zelfs Maurice de Hond een brief heb gestuurd. Maar er is meer voor nodig dan een eenzame superheld met een lege maag om dit soort issues aan te pakken. Bovendien zijn er andere, veel effectievere manieren om gehoord te worden .

Niet persoonlijk. Ik ben geen mediator. Wel staan er op internet een hoop bruikbare adressen van mensen en instanties die veel meer verstand hebben van hoe tot elkaar te komen in tijden van conflict, scheiding en ruzie.
Een van de redenen om WVL en Vaderstad te schrijven was dat ik aan mensen, in welke conflictsituatie dan ook, graag een voorzet tot nadenken wilde geven over hoe zij met de conflicten in hun leven en ‘de waarheid’ omgaan en of er ruimte is voor een flexibeler benadering en meer respect voor zichzelf en anderen. Succes en sterkte, hopelijk zorgen mijn boek er een heel klein beetje voor dat mensen zich minder laten leiden door woede, angst, onzekerheid en andere beperkingen. Laat liefde altijd de basis zijn!

Juist omdat het heftig was en voor veel mensen heel herkenbaar ben ik eraan begonnen. Daarnaast was het  een uitgelezen manier om gebeurtenissen een plaatsje te geven in mijn leven.

Zomer 2009: Nee, maar stiekem – en niet zo stiekem – droom ik daar wel van. Het oorspronkelijke idee voor mijn verhaal was een reallifesoap (ik kom uit de tv, hè…). Ik besef dat er wat haken en ogen aan het uitvoeren van het script zouden zitten. Zo speelt het verhaal zich bijvoorbeeld in meerdere landen af. Maar gelukkig zijn dit soort problemen altijd alleen een probleem als je ze dat laat zijn in je hoofd. Er is weleens vage interesse getoond door een filmmaatschappij, maar bij gebrek aan concreetheid ben ik nu zelf tussen het theaterprogramma dat in september 2009 van start gaat (zie de agenda of we morgen niet toevallig bij jou in de achtertuin spelen) en het schrijven van mijn nieuwe roman maar aan de filmtreatment begonnen. Beide boeken samen maken volgens mij een prachtige film. Wie weet, en anders heb ik er een mooie droom aan overgehouden.

Ja, drie weken na de Nederlandse publicatie van Weg van Lila zijn de Duitse rechten verkocht aan Piper Verlag. Alles für Lila is in juni 2009 verschenen. Ook schijnt er interesse te zijn in de Engelse rechten vanuit Australië, maar het is alweer een tijdje terug dat ze iets van zich hebben laten horen. We geven de crisis gewoon de schuld. Wat Vaderstad betreft is het vooralsnog even afwachten wat Alles für Lila doet bij onze oosterburen. We geven de crisis gewoon nog een keer de schuld …

Niet. Lila en Mikki zijn bedachte personages. Al vertoont Lila’s gedrag in het boek wel héél erg veel overeenkomsten met hoe mijn eigen dochtertje deed. Hoe mijn kindje en haar moeder eruitzien houd ik voor mezelf. Zij hebben niet om dit boek gevraagd en moeten daarom vooral in alle rust hun leven kunnen leiden. Ze wonen ook niet in Uppsala maar in een ander Zweeds kuuroord daar ergens vlakbij. Overigens, voor de insiders, in de Weg van Lila-trailer die je hiernaast ziet staan zijn privébeelden gebruikt waarin mijn dochtertje zelf (onherkenbaar) voorkomt. Het kabelbaanfragment zit ook daadwerkelijk in het boek en heb ik gefilmd op de dag voordat ze weg moest. En dat is as far as it goes.