Patrick van Rhijn

Vierkante ogen, 24/7 tikken… deadline, deadline, deadline. Zelfs mijn hart begint overmatig mee te doen… hadsjiekiedee… misschien tijd om te gaan slapen voor het een flat line wordt.

Dagboek van een hufter, ja, maar NU even niet… Dat schrijven begint nog bijna echt werk te worden …

Zag ik zojuist het monster van Loch Ness pootje baden aan mijn Zweedse meertje of zit ik hier nu echt al te lang aan Dagboek van een hufter te tikken???

Dit is ‘m dan. Mijn nieuwe roman. Althans de cover, de titel en de info zoals die in de aanbiedingsgids naar de boekhandel komt te staan. het valt niet mee om door te schrijven tijdens het lopen van de polonaise, maar als ik mijn deadline in november niet haal geef ik mooi Oranje de schuld … Olééééé, olé, olé, olééééééé!

Na de sterk autobiografische, succesvolle romans Weg van Lila (2007, 21.000 exemplaren verkocht) en Vaderstad (2009, 10.000 exemplaren verkocht), verschijnt dit najaar van de hand van Patrick van Rhijn opnieuw een roman met autobiografische elementen.

Dagboek van een hufter is het liefdevolle, rauwe, ontroerende, schandalige maar steeds met humor en zelfspot geschreven relaas van een jongen die worstelt met zijn gestolen jeugd, zijn daaruit ontstane beeld van vrouwen en de verknipte denkpatronen die de meesten van ons tot ieders schrik waarschijnlijk zeer bekend zullen voorkomen. Wat gebleven is, is Van Rhijns kenmerkende manier
van schrijven – rauw, meeslepend, humoristisch, zelfreflectief, recht voor zijn raap en kritisch naar de wereld om hem heen.

Als zoon van een agressieve dronkenlap, een afwezige moeder en als pispaal van de school leert Sjors van Linge al heel jong dat hij er alleen voor staat en dat liefde en genegenheid niet voor hem zijn weggelegd. Er gloort hoop als hij de mooie, maar kwetsbare Feline leert kennen en ze samen een unieke manier vinden om hun gedeelde eenzaamheid te doorbreken. Maar als Sjors zich, om aan de pesterijen op school en de confrontaties met zijn vader te ontsnappen, aansluit bij een groepje jongens uit de buurt wordt hij onbedoeld meegezogen in een serie even afschuwelijke als hartverscheurende gebeurtenissen waarin hij zowel dader als slachtoffer is.
Als er door Sjors’ schuld meerdere slachtoffers vallen, waarvan een zelfs dodelijk, kan hij vanuit zijn beschadigde gedachte niet anders dan dit vreselijke geheim voorgoed wegstoppen in de donkerste kamers van zijn verleden. Maar, zoals dat met geheimen gaat, daar broeit, wacht, knaagt, loert en smeult het voort om jaren later, juist als hij voor het allereerst de kans ervaart om echt iets van zijn leven te maken, tevoorschijn te springen en hem te dwingen tot actie. Er is in zijn beleving maar één ding dat hij kan doen om zijn ballast en het enorme schuldgevoel van zich af te gooien en de jaren van verloren liefde alsnog te laten zegevieren. Het is alleen te hopen dat hij nog op tijd is.

Dagboek van een hufter leest niet alleen als tachtig hogesnelheidstreinen, het schopt ook tegen de wildgroei van egoïsme, de sneloprukkende verhuftering, het ontlopen van de eigen verantwoordelijkheid en de ikke ikke ikke en de rest kan stikke cultuur die onze maatschappij steeds vaker tot een plek maken waarin op het oog doodnormale individuen van het ene op het andere moment veranderen in levensgevaarlijke idioten.

In het kader van ‘schrijvert, kruipt eens uit uw donk’re hol’ heb ik tijdelijk mijn bureau neergekwakt op dit plekje. Als dit uitzicht, behalve de aanstaande stapels Ikea kasten in de achtergrond, geen inspiratie oplevert dan kan ik maar beter een echte job gaan zoeken. Boek drie gaat lekker. Nu maar hopen dat ik publicatie in november ook daadwerkelijk haal …

Vanavond is Patrick van Rhijn te gast bij Writers Unplugged in cultuurpodium De Boerderij in Zoetermeer. Het interview is gelardeerd met mooie, grappige en genante muziekfragmenten en voordracht. De avond begint om 20.30 uur en kaartjes kosten 7,50 in de voorverkoop.

Aanstaande donderdag 22 april spelen Patrick en Nina June de allerlaatste voorstelling van hun theatertour vol ’liederatuur’, een combinatie van voordracht en prachtige liedjes, in theater de Hofnar in Valkenswaard (aanvang 20.15). Nina heeft haar volgende project op stapel staan en de opnamen van haar nieuwe album en Patrick is druk bezig met het schrijven van zijn nieuwe roman (release verwacht in november). Mocht je de werkelijk prachtige show nog willen zien of heb je gewoon zin om je na afloop in een stevig feestgedruis te storten in de foyer, dan is dit voorlopig your last call for alcohol.

En opeens was ie daar, de harde deadline voor mijn nieuwe roman. Half augustus inleveren en in november in de winkel. Dat is maar vijf maanden weg… help.

…Ik haal je op, ik neem je mee van Niccolò Ammaniti en klaar ligt Het waanzinnige van sneeuw van Alex Boogers. Vooral in die laatste heb ik erg veel zin. Maar, zoals mijn moeder me vroeger geleerd heeft mijn bordje leeg te eten voor ik aan het toetje begin/pas op voetbal te gaan nadat ik het door mij eerder gekozen basketbalseizoen heb afgemaakt, zo lees ik nu eerst Ammaniti uit.

‘Hoe gaat het met je nieuwe boek?’ Dat is zo’n beetje de meest gestelde vraag die ik voorbij hoor komen tegenwoordig. Dat is op zich geweldig, want het betekent vaak dat mensen niet alleen betrokken zijn, maar ook benieuwd naar een nieuw verhaal en dat is goed voor de moraal van een schrijver. Heb je in ieder geval het gevoel dat er op je werk wordt gewacht…

Maarrrrrr… ze zeggen dat een tweede boek schrijven moeilijk is. Dat vond ik op zich wel meevallen. Ik zat er lekker in en wist precies waar ik heen wilde met Vaderstad destijds. Nee, dan nu boek drie. Ook een verhaal met autobiografische elementen, even pittig, rauw, grappig, ontroerend (vind ik zelf dan), maar anders dan de eerste twee. Inmiddels heb ik ongeveer 50 halve opzetjes, verhaallijnen, lege Word bestandjes met de naam Synopsis en een overvol document met Research en niet te vergeten die met Spaanders (daar dump ik al mijn schrijfafval in om er soms later nog eens in terug te kijken).

De hoooooogste tijd om met mijn uitgever eens om de tafel te gaan zitten om structuur aan te brengen in de (relatieve) chaos in mijn hoofd, mijn computer en in mijn schrijversbestaan. Een geluk bij een ongeluk; aan inspiratie en ideeën geen gebrek, noch aan grappige scènes en opties, maar op een of andere manier valt het maken van keuzes me bij dit boek verd&^%$##*&() zwaar. Ze zeggen dat het erbij hoort.

Gewoon doorgaan dus maar. En vertrouwen op een goede afloop.

Was ik maar een vrouw. Dan kon ik me tenminste verliezen in ongegeneerde comfort eating.

Flink tikken aan mijn nieuwe manuscript. Mag ie al zo heten? Nee, dat mag ie niet. Oké. Flink tikken aan de nieuwe opzet voor mijn derde roman dan.

25 februari 20.30 uur; liederatuur van Patrick en Nina June in theater De Schalm in Veldhoven. Wees erbij of wees vierkant.

Mijn eerste keer…
…
…
…
In de Kleine Komedie. 18 januari. Zou het vol zitten? Nog drie kwartier te gaan… Toch maar even kipnuggets halen om de hoek… vrienden, wachtend in een café op het Rembrandtplein wensen me succes en heffen de glazen. Groepen meisjes zwaaien, roepen ‘Tot zo’ en lopen met me op tot bij de ingang. Weer langs die gevel met onze namen erop. Dat was schrikken vanmiddag toen ik spullen uit kwam laden en naar boven keek. Het leek op verliefdheid. Op een roes. Dit is een roes. Er wachten al mensen binnen. Ik doe alsof ik ze niet zie. Help. Nog 25 minuten, toch maar even omkleden. De spanning stijgt.  Mijn spullen. Aan de kapstok. Wie hingen hier allemaal hun jasje op? Wie vierden hier succes?…Of faalden? Kauwgom. Toch maar geen kauwgom. Laatste dingen doornemen. Nog een keer mijn teksten. Ik zie ze wel, maar ik lees ze niet. Ergens worden de woorden nog vijf minuten geroepen. Heb ik alles? Check, check, dubbelcheck. Groupshug en een wolvenschreeuw. Hoe relaxed zien mijn medespelers eruit. Kanjers. Hou je handen stil. In een rij naar boven, sommigen zwijgen, anderen niet. In mezelf gekeerd. De spotlights tussen de gordijnen door. Het podium. Het podium. Het heilige podium. Achter de zwarte stof de zaal. En geroezemoes. ‘Tzithelemaalvol’ fluistert iemand. Ik knijp de toppen van mijn vingers diep in het klam van mijn handpalmen. Mijn microfoon. Snel, op standby. Check, check, dubbelcheck. Daar gaan ze. Op weg naar hun instrumenten. De zaal klapt. Rood licht. Blauw. Ik wapper het trillen weg, diepe halen adem, springen op en neer. Daarachter, daarachter gloort de roem. En de verdoemenis. Applaus klinkt. Nina zingt. De sterren van de hemel. Ik leg alles vast. Vanuit de coulissen. In mijn hoofd. Vangen, alles vangen. Als in een droom. Een waarin ik adem.
Mijn beurt sluipt dichterbij. Nog maar twee liedjes. Nog een. Stilte. Daar ben ik. Doorgaan nu. Een blik. Help, het zit echt bijna helemaal vol. Lezen! Lezen met je kadaver! Zouden ze zien dat ik doodga? Doorgaan, je kan het. Lekker. Zo ja. Leg dat gevoel erin. Haal het leven terug. Laat ze lachen. Nu nog wel….
Voor ik het doorheb, de pauze. Voor ik het doorheb, het eind. Het applaus, de blije gezichten, de staande ovatie, de opluchting en het eindeloze nagenieten… eindeloos gelukkig. Heel even…
 
Voor een ieder die het aangaat: Nog maar vijf kansen om ons te zien spelen.
do 25 februari om 20.30 uur in De Schalm in Veldhoven.
za 20 maart om 20.30 in het theater van Heerlen
zo 21 maart om 15.00 uur in Theater Walhalla in Rotterdam
do 15 april om 20.15 in Schouwbrug Ogterop in Meppel en last but not least op
do 22 april om 20.15 in De Hofnar in Valkenswaard.

Ik zeg gelukkig hebben we de foto’s nog …